shadow_moonlight

ถ้าใครที่เข้ามาที่นี่เป็นครั้งเเรกเเนะนำให้ไปอ่านเกี่ยวกับข้อตกลงที่หน้า Open"""ก่อนนะครับ

..................................................

FictionYaoi  

Title – Tell Me…Did I love or hate you?
Rate – NC xx
Category - Short Fiction (SF)
Couple - MinHoxTaeMinXKeyX...X...?? ...
Author – shirotaemin



คำเตือน ฟิคชั่นเรื่องนี้เป็นเพียงเรื่องราวสมมุติขึ้นของผู้แต่งเท่านั้น อย่างถือโทษโกรธคนแต่งนะครับ...หากอ่านแล้วไม่พอใจคนแต่ง...ย้ำครับ สมมุติครับ สมมุติ...แฮะๆ อ่านเอาความบันเทิง?นะครับ

-----------------

Intro…

ตะกอนของความรู้สึกมากมายที่กองทับถมอยู่ในก้นบึ้งหัวใจ....


ยามที่มันสงบนิ่งไร้ความเคลื่อนไหว ... ใครเล่าจะรับรู้ได้บ้างว่า แม้จะเป็นเพียงอณูเล็กๆ แต่จำนวนมากมายของมันที่ถมทบอยู่ภายใน สามารถกดทับให้หัวใจดวงนี้รู้สึกหนักหน่วงได้ตลอดเวลา...

ยามใดที่มันถูกรบกวน คน วน ให้อณูเล็กๆ คลุ้งฟุ้งกระพือ กระจายขึ้นมา ใครเล่าจะรับรู้ได้บ้างว่า มันทำให้เจ้าของหัวใจดวงนี้ อึดอัด อื้ออึง ราวกับจะสิ้นซึ่งลมหายใจ...










ผมไม่อยากจะรู้สึกหวั่นไหว จากแรงกระทบภายนอก...

....ที่กระตุ้นตะกอนภายในใจ....


ผมไม่อยากจะรู้สึกหวั่นไหว จากแรงกระทำของตะกอนในใจ...

...ทุกครั้งที่ ฟุ้ง กระจาย...






ผมอยาก จะให้มัน ละลาย...จาง จาก หายไป....



.............................................................................


....วันเวลาที่หมุนเลยผ่าน มันทำให้ทุกสิ่งทุกอย่างเปลี่ยนแปลง เติบโต เสื่อมสลาย....

สิ่งหนึ่งที่เติบโตไปพร้อมกับกาลเวลา คือ ศิลปินกลุ่มรุ่นใหม่ แนว Contemporary Band ศิลปินกลุ่มนี้กำเนิดเกิดขึ้น เดินทางผ่านวันคืน เก็บเกี่ยวประสบการณ์เรื่อยมา พวกเขาเติบโตขึ้น แข็งแกร่งขึ้น และพร้อมที่จะต่อสู้อุปสรรค์เบื้องหน้าด้วยความพยายามที่เปลี่ยมล้น ความพยายามที่พร้อมจะประกาศศักยภาพของความเป็นเลือดใหม่ ความสดใส ความเป็นSHINee


ภายใต้หน้ากากแห่งความพยายามและความเข้มแข็ง จะมีผู้ใดรับรู้ได้บ้างว่า มีบางสิ่ง สิ่งที่เรียกว่าความรู้สึก ไร้สี ไร้กลิ่น ไร้ตัวตน แต่มีอนุภาพแห่งการทำลาย แม้จะไม่ได้รุนแรง ไม่เฉียบพลัน แต่มันสามารถกัดกร่อน ความรู้สึกที่เปราะบาง มันตอดกิน กัดแทะความเปราะบางนั้นทีละเล็กทีละน้อย.........แต่เนินนาน




...เศษเสี้ยวของความสึกกร่อน ก่อเกิดเป็นตะกอนชิ้นเล็กชิ้นน้อย ....ล่วงหล่น ทับถมลงสู่ก้นบึ้งในหัวใจ..





ในทางกลับกันขณะที่ความรู้สึกเปราะบางถูกทำลาย มันได้มีบางอย่างเกิดขึ้น ความอ่อนแอที่เกิดจากความไม่เข้าใจ ความอ่อนแอที่กำลังบ่มเพาะบางสิ่งให้ถือกำเนิด ค่อยๆผุดขึ้นทีละน้อยๆ... เล็กๆ แต่มากมาย




ประสบการณ์ความรู้สึกที่แสนดีเป็นเหมือนแรงดึงดูดให้อณูตะกอนไหลเลื่อน เคลื่อนลงไปสบงนิ่ง ทับถมอยู่เบื้องล่าง ....อณูเล็กๆอันแสนเบาบาง กองทับรวมกัน ราวกับรอวันให้ถูกคน กวน ให้คลุ้ง ฟุ้ง กระจาย...







........................



ความอิดโรยจากการเดินสายออกรายการต่างๆ เพื่อพบปะแฟนเพลง มันไม่ได้ทำให้ใครบางคนรู้สึกเหนื่อยล้า แต่ความอึดอัดคับแน่นในหัวใจมันบีบให้รู้สึกปวดหนึบทุกครั้ง ทุกครั้งที่เห็นพวกเขาอยู่ด้วยกัน...มันทำให้รู้สึกราวกับจะหมดกำลัง ไร้เรี่ยวแรง..




ฝ่ามือเล็กที่จับปากกาไว้แน่นกำลังขีดเขียนระบายความรู้สึกที่อื้ออึงที่เก็บซ่อนอยู
่ภายในอก มันพร้อมที่จะถูกถ่ายทอดลงสู่ไดอารี่เล่มเล็ก ขีดเขียนระบายความในใจไปเรื่อย แต่จู่ๆเมื่อนึกถึงภาพของคนสองคน มันก็ทำให้ฝ่ามือเล็กๆ หยุดชะงักการทำงานของร่างกายหยุดนิ่ง นิ่งให้สายตาได้จับจ้อง และอ่านทวนซ้ำกับข้อความที่ตัวเองเขียน ข้อความที่เขียนว่า...







“ทุกครั้งที่พวกเขาอยู่ด้วยกัน”













เปลือกตาค่อยๆเลื่อนลงมาปิดดวงตากลมโตใส เปลือกตาปิดลง หลังจากที่ฝ่ามือเล็กเอื้อมไปปิดโคมไฟหัวเตียง เขาตัดสินใจที่จะหยุดการกระทำทุกอย่างของวันนี้ หยุดความรู้สึกวุ่นวายภายในจิตใจ ตัดสินใจที่จะเข้านอน.........หลังจากที่เลือกที่จะเลิกเขียนไดอารี่ของวันนี้ เขียนมันค้างทิ้งไว้เพียงเเค่นั้น.......


แสงสว่างสีนวลอ่อนจากหลอดไฟเพดานของห้องโถงกลาง ลอดผ่านช่องประตูที่เปิดอ้าออก ลอดเข้ามาในห้องนอน พร้อมกับร่างบางของใครบางคน ใครบางหาที่กำลังเดินเข้ามาหาใครอีกคนที่เพิ่งจะล้มตัวลงนอน



“แทมิน หลับรึยัง” เสียงเบาเอ่ยร้องเรียกคนที่นอนอยู่บนเตียง พร้อมกับค่อยๆหย่อนกายนั่งลงริมขอบเตียง




ไร้การตอบรับ ไร้เสียงตอบกลับ เมื่อเป็นเช่นนี้ ผู้มาใหม่จึงถือวิสาสะใช้นิ้วมือเรียวเกลี่ยเส้นผมสลวยที่อ่อนนุ่มราวกับเส้นไหม เกลี่ยเส้นผมที่ปรกหน้าผากมนอยู่...อย่างแผ่วเบา




ใบหน้าเรียวเล็ก แพขนตาดำงอนงามประสานติดกัน จมูกโด่ง กลีบปากแดงอวบอิ่ม ขนาบนาบด้วยสองแก้มขาวใส ผิวนวลเนียนน่าสัมผัส เครื่องหน้านี้ดูงดงาม แต่จะดูงดงามยิ่งกว่านี้หากใครก็ตามได้สบสายตากับดวงตากลมสวยใส ที่ยามนี้หลบเร้นซ่อนอยู่หลังเปลือกตา


“แทมิน ยังไม่หลับใช่มั๊ย” น้ำเสียงอ่อนโยนแผ่วเบา เบาพอๆกับสัมผัสของฝ่ามือที่มอบให้กลุ่มผมนุ่ม ลูบสัมผัสอย่างอ่อนโยน.....


“มีอะไรหรือครับ พี่คีย์” แทมินถามกลับเสียงเบา ลืมตาขึ้นมามองบุคคลที่นั่งอยู่ที่ขอบเตียงข้างๆตัว แทมินไม่สามารถแกล้งทำเป็นหลับได้ ไม่สามารถลวงหลอกบุคคลตรงหน้านี้ได้ ทำไม่ได้เลยสักครั้ง เมื่อได้รับฟังน้ำเสียงอันอ่อนโยนเช่นนี้ .....น้ำเสียงของคีย์



“ทำไมวันนี้ถึงเข้านอนเร็วจังเลย” แทมินหลับตาลงอีกครั้ง ไม่ตอบคำถามของคีย์ ไม่ใช่ว่าคำถามนั้นเป็นคำถามที่เข้าใจยาก แต่สำหรับแทมินมันเป็นคำถามที่ยากจะตอบเป็นคำพูดได้




ทันทีที่เปลือกตาของแทมินปิดลง ภาพของคนสองคนที่หยอกล้อเล่นกัน มันก็ปรากฏชัดเจนเบื้องหน้า ภาพของคนๆหนึ่งที่ใช้นิ้วเรียวยาวเกลี่ยเส้นผมที่ปรกหน้าผากมน เกลี่ยเส้นผมที่ปรกปิดดวงตาสวยใสของอีกคน สัมผัสอย่างทะนุถนอม ราวกับร่างที่กำลังสัมผัสอยู่เป็นสิ่งเปราะบาง ราวกับเป็นสิ่งที่สามารถแตกหักพังทลายลงได้ทุกเมื่อ ฝ่ายร่างบางที่รับการกระทำนั้นยิ้ม ยิ้มกว้าง ยิ้มแบบที่แทมินไม่เข้าใจในความหมายที่แฝงมาพร้อมกับรอยยิ้ม ยิ้มให้กับเขาคนนั้นคนที่กำลังเกลี่ยเส้นผมสลวยเล่นอยู่




....สองสายตา สบ จ้องมองกันอย่างมีความหมาย จับจ้องซึ่งกันและกัน สื่อความหมายบางอย่างต่อกัน ความหมายที่พวกเขาทั้งสองเท่านั้นที่จะรับรู้ และผู้ที่เฝ้าดูเหตุการณ์นั้น ผู้ที่ทำได้เพียงแค่เเอบมอง ผู้ที่พวกเขาทั้งสองไม่เคยรับรู้เลยว่า ใครบางคนกำลังลอบมองการกระทำของพวกเขาอยู่



แทมินมองภาพเหตุการณ์นั้น หัวใจดวงน้อยๆของน้องเล็กคนสุดท้องประจำวงSHINeeคนนี้ มันกำลังเต้นอย่างอ่อนล้าและปวดหนึบ ทุกครั้งที่หายใจเข้าออก..............




...................ทุกครั้งที่รับรู้ว่ากำลังมีชีวิตอยู่ท่ามกลางความหวานของใครอีก
สองคน










แทมินยิ้มจางๆกลบความเจ็บปวดภายใน ก่อนจะเปิดปรือเปลือกตามองสบกับแววตาที่แสดงความเป็นห่วงเป็นใย เป็นกังวลของคนที่กำลังลูบสัมผัสกลุ่มผมของเขาอย่างแผ่วเบา..


“ผมก็แค่เหนื่อยครับ” เขาไม่ได้บอกสาเหตุที่แท้จริง ไม่ได้บอกถึงต้นเหตุของความเหนื่อยล้า ไม่ได้บอกถึงความรู้สึกที่ทำให้เขาอยากนอนหลับเพื่อผ่อนคลาย



“แทมิน...พี่........เป็นห่วงแทมินนะ” ดวงตาของร่างบางสบตามองแทมินอย่างวูบไหว มันสื่อความหมาย ความรู้สึกที่ห่วงใยถูกแสดงออกมาอย่างชัดเจน ราวกับในการแสดงความรู้สึกที่เรียกว่าห่วงใยนี้ ต้องใช้พลังอย่างมากมายมหาศาล ราวกับมันฉุดดึงเรี่ยวแรงให้หมดไป มันทำให้ฝ่ามือเรียวๆที่กำลังสัมผัสกลุ่มผมของแทมินสั่นไหว คีย์ดูอ่อนแรงและสั่นเทา



แทมินไม่ได้ตอบรับหรือพูด บอก สิ่งใดออกมาทันที เขาทำเพียงแค่ ใช้สองมือกอบกุมมือเล็กของคีย์ที่สั่นเทา รวบมันมาวางไว้ที่แผ่นอกด้านซ้าย จับมือของคีย์วางนาบบนแผ่นอก แล้ววางมือของตัวเองลงบนมือของคีย์อีกที....แล้วยิ้ม ยิ้มให้อย่างอ่อยโยน



“ผมรู้ครับ”


ดวงตากลมโตของคีย์มองดูการกระทำอันเชื่องช้าของแทมิน แล้วยิ้ม ยิ้มกลับคืนให้แทมินเช่นกัน





แสงจันทร์นวลอ่อนลอดผ่านผืนผ้าม่านที่ปลิวไสวข้างหน้าต่าง ลอดผ่านเข้ามาในห้องนอน กระทบใบหน้าเรียวได้รูป ฉายให้เห็นใบหน้าเรียวหวานของคนที่ชื่อคีย์


ใบหน้าเรียวหวานใส แก้มขาวเนียนนุ่ม จมูกโด่ง ริมฝีปากอิ่ม ดวงตากลมโตของคนที่ดูขี้อ้อน ทุกอย่างบนเครื่องหน้านี้ มันทำให้รู้สึกได้ถึงคำว่าสวย หวาน


....แสงจันทร์ที่ส่องกระทบใบหน้าของคีย์ ทำให้เห็นว่า ใบหน้าสวย หวานที่ยามนี้ แววตาวูบไหวนั้น กำลังแบกรับและถ่ายทอดความรู้สึกบางอย่างให้แก่น้องเล็ก...ให้แก่แทมิน









“พี่รักแทมินนะ”

นิ้วเรียวของแทมินเลื่อนแตะริมฝีปากของคีย์ หมายจะให้คีย์หยุดพูด


นิ้วเรียวเล็กสัมผัสริมฝีปากอิ่มอย่างสั่นเทา มันสั่นไหวราวกับอ่อนล้าอ่อนแรง ไม่ใช่ว่าเขาจะไม่เคยได้ยินคำพูดนี้ ไม่ใช่ว่าเขาจะไม่รู้สึกดีๆต่อคำพูดนี้ ไม่ใช่แน่ๆ เพราะเขารู้ตัวดีว่าเขาเองก็รักคีย์เช่นกัน ...






รักมาก...





แต่สิ่งที่มันทำให้เขารู้สึกหมดแรง นั่นเป็นเพราะว่า ทุกครั้งที่เขาได้ยินคำพูดนี้ มันทำให้เข้าประจักษ์ชัดในความไม่แน่ใจ ความไม่มั่นใจในคำว่ารักของทั้งเขาและคีย์ จนบางครั้งมันก็ทำให้เขาอดคิดไม่ได้ว่า




“คีย์รักเขาจริงๆหรือเปล่า”





หากความรู้สึกที่คีย์มีต่อเขาเป็นสิ่งที่แท้จริงแล้ว สายตาที่คีย์มักจะสบมองกับใครอีกคนหนึ่ง สบมองกันอย่างมีความหมาย มองสื่อความรู้สึกที่ลึกซึ้งต่อกัน...มันจะหมายความว่าอย่างไร




ทุกครั้งที่คีย์สบมองกับเขาคนนั้น มันทำให้แทมินรู้สึกเจ็บปวด...




...รู้สึกเจ็บปวดทุกครั้งที่คีย์สบสายตากับมินโฮ...






หากคีย์บอกว่า นั้นเป็นเพียงการสบมองอย่างไม่ได้มีความหมายลึกซึ้งอะไร เป็นเพียงแค่การมองหน้ากันแบบปกติธรรมดา...แล้วคีย์จะโกรธเขามั๊ย คีย์จะโกรธแทมินมั๊ย หากแทมินบอกว่า...



....ไม่เชื่อ..




แทมินรับรู้ได้ถึงความรู้สึกบางอย่างที่คีย์มีต่อมินโฮ ความรู้สึกที่มันทำให้เขาขัดแย้ง ต่อต้านที่จะรับความรักจากคีย์ ความรู้สึกที่มันทำให้เขาไม่สามารถตอบรับความรักที่คีย์มอบให้ได้ และมันก็ทำให้เขารู้สึกขัดแย้ง และเจ็บปวดทุกครั้งเมื่อได้ยินคำรักจากคีย์





ความเจ็บปวดนี้ เขาไม่เคยเล่าให้ใครรับฟัง ความเจ็บปวดนี้เขาไม่เคยบอกใคร ความเจ็บปวดนี้เขาเลือกจะเก็บเอาไว้ ปล่อยให้มันแปรเปลี่ยนเป็นอณูเล็กๆ ที่ค่อยๆตกลงไปกองทับถมอยู่ที่ก้นบึ้งของหัวใจ ปล่อยให้มันกองถม สงบนิ่ง เพื่อรอวันที่จะคลุ้งขึ้นมา...


ความคิดวุ่นวายที่เวียน สับสนของแทมิน มันทำให้เขารู้สึกหนักอึ้ง หนักอึ้งที่ทั้งหัวใจ และที่ริมขอบดวงตา



“พะ..พี่..คีย์...ครับ...”แทมินเอ่ยเรียกบุคคลเบื้องหน้าอย่างยากลำบาก ความปวดหนึบในหัวใจมันทำให้เขาหายใจติดขัด



“...ผม ...ง่วง แล้วครับ...” แทมินหลับตาลง ฝืนยิ้มจางๆทั้งที่หลับตาอยู่ ก่อนที่จะพลิกตัวเขาหาฝาผนังห้องเพื่อนอนตะแคงข้าง นอนหันหลังให้กับคีย์




ฟูกที่นอนยกตัวสูงขึ้นเล็กน้อย เนื่องจากบุคคลที่นั่งอยู่ข้างขอบเตียงลุกจากไป แสงไฟนวลอ่อนที่ลอดผ่านประตูเข้ามาจางหายไป พร้อมกับเสียงประตูที่ปิดลง ความมืดเข้าปกคลุมห้องอีกครั้ง


ห้องนอนนั้นมืดสลัว มีเพียงแสงจันทร์เท่านั้นที่เป็นแหล่งให้แสงสว่างในยามนี้ แต่ภายในห้องกลับไม่ได้เงียบ มันไม่ได้สงบ เพราะหลังจากที่คีย์เดินออกไปแล้ว ร่างเล็กๆของเจ้าของห้องนี้ ได้เอื้อนเอ่ยบางถ้อยคำ พร้อมกับเปล่งทำนองสะอื้น เศร้าสร้อย เคล้าคลอไปด้วย...


“...ผม......จะทน....ไม่ไหวแล้วครับ...”





“ผมรัก....พี่ครับ...”




น้ำเสียงปนสะอื้นเอื้อนเอ่ยอย่างยากลำบากสิ้นสุดลงพร้อมกับหยาดน้ำตาที่พลั่งพูออกมา
จากหางตา ซึมออกมาจากเปลือกตาที่ปิดสนิท มันไหลออกมามากมาย ไหลอย่างไม่ขาดสายไหลอาบแก้มใส แผ่นอกเล็กกระเพื่อม สะอื้นเหนื่อยอย่างสั่นไหว ราวกับจะขาดสิ้นลมหายใจ แรงบีบคั้นจากภายอกที่อัดแน่น หัวใจหนักๆจากการแบกรับตะกอนมากมายที่ทับถม ผลักดันให้น้ำตาไหลรินไม่ขาดสาย….








.............................................................................





ร่างเล็กของแทมินที่สั่นเทากำลังนอนกอดตัวเองร้องไห้ ต้องสะดุ้งสุดตัวเมื่อรับรู้ได้ว่ามีใครบางคนกำลังบุกเขามาทำลายความเป็นส่วนตัวของเ
ขา



ร่างบอบบางของแทมินลอยหวือขึ้นมาตามแรงฉุดกระชากจากฝ่ามือใหญ่ของผู้มาใหม่ที่ฉุดให้
เขาลุกขึ้นอย่างอ่อนล้าจากผืนที่นอนอันอ่อนนุ่ม ใบหน้าเรียวเล็กของแทมินเชิดรั้น เงยหน้ามองเจ้าของแรงที่กำลังใช้มือเพียงข้างเดียวกอบกุมคอเสื้อฉุดนอนของเขา ส่วนมืออีกข้าง กำลังบีบรัดต้นแขนเล็กไว้ บีบแน่นราวกับจะทำร้าย บีบรุนเเรงเหมือนกำลังให้บทลงโทษแก่ร่างเล็กอยู่


“บอกแล้วใช่มั๊ยว่าอย่างยุ่งกับคีย์” เสียงห้าวไร้ซึ่งความอ่อนโยน กรรโชกใส่แทมินพร้อมกับเพิ่มระดับแรงบีบรัดที่ต้นแขน



“นายยุ่งกับคีย์ทำไม แทมิน” เสียงก้าวร้าวตะหวาดใส่ร่างเล็กอีกครั้ง พร้อมทั้งปล่อยมือที่กำลังจับอยู่ที่คอเสื้อร่างเล็ก เปลี่ยนมาเชยคางมนให้เงยหน้ามองสบตากัน




ดวงตาคมของร่างสูงจับจ้องลึกไปในแววตาของร่างเล็กราวกับจะหาคำตอบ ดวงตาคมที่สอดรับกับให้หน้าหล่อเหลา จมูกโด่งเป็นสัน กลีบปากอิ่ม ยามใดที่แย้มยิ้มจะรู้สึกได้ถึงความอบอุ่น และมีเสน่ห์เหลือร้ายบนใบหน้าคมของ ชเวง มินโฮ



แทมินไม่ได้ตอบคำถาม แต่มองสวนกลับอย่างแข็งกร้าว มองอย่างไม่กลัวเกรง มองมินโฮอย่างเกียดชัง เครียดแค้น แต่กลับต้องทำหน้าเหยเกอีกครั้ง เพราะรับรู้ได้ถึงความเจ็บปวดที่ต้นแขน ที่ฝ่ามือใหญ่ออกแรงบีบรัด ราวกับจะให้แทมินคนนี้แหลกลาญ ลงต่อหน้าต่อตา


“ถามแล้ว ทำไมไม่ตอบ” มินโฮตะคอกใส่แทมินอีกครั้ง



ดวงตาคู่สวยใสของแทมินมองสบดวงตาคมของมินโฮอย่างตัดพ้อ ตัดพ้อถามหาความรู้สึกดีๆที่มีต่อกัน ถามหาความรู้สึกเก่าๆที่เขาเคยได้รับจากคนคนนี้ ความรู้สึกที่ราวกับครั้งหนึ่งเคยสัมพันธ์กันฉันท์พี่น้อง ความรู้สึกที่อบอุ่นห่วงใยจากพี่ชายที่มีต่อน้องชาย ที่ยามนี้ไม่มีอีกแล้ว ที่ยามนี้เขารู้สึกว่า ชเวง มินโฮเป็นเพียงชายแปลกหน้าคนหนึ่ง







...เป็นชายแปลกหน้าที่หลงรักใครคนเดียวกันกับเขา....




















“ผมรักพี่คีย์” เพียงเศษเสี้ยววินาทีเท่านั้น เสี้ยววินาทีที่แทมินรับรู้ถึงความวูบไหวจากแววตาของมินโฮ ก่อนที่เขาจะรู้สึกหวาดกลัวกับแววตา เย็นชา ไร้ความรู้สึก ราวกับสัตว์ป่าที่จ้องทำร้ายเหยื่อเบื้องหน้า ราวกับสามารถจู่โจ่มได้อย่างไร้ปรานี ไร้ความรู้สึก มันดูโหดร้าย ไร้ความอ่อนโยน แล้วมันก็ทำให้เขารับรู้ถึงบางสิ่งที่กำลังจะตามมา


แทมินรวบรวมกำลังทั้งหมดออกแรงผลักไปที่อกเเกร่งของมินโฮ มินโฮผู้ซึ่งกำลังจับกุมเขาไว้ และหมายที่จะวิ่งหนีออกจากห้องนอน มือเล็กยื่นออกไปเพื่อเอื้อมมือคว้าลูกบิดประตูห้อง แต่ร่างทั้งร่างของเขาก็ต้องกระแทกอย่างแรงกับบานประตูเบื้องหน้า


....ตึง....






...กิ๊ก......กึก......


เสียงลูกบิดประตูถูกกดล็อคดังขึ้นพร้อมกับแรงกดทับที่ขนาบร่างทั้งร่างของแทมินให้แน
บสนิทกับบานประตูไม้เย็นเยียบ แผ่นหลังเล็กแนบกับอกกว้างอุ่นร้อนของมินโฮ มีเพียงแค่ชุดนอนตัวบางเท่านั้นที่กั้นขวางอยู่ ..

มินโฮใช้มือใหญ่เกลี่ยกลุ่มผมนุ่มให้เผยเห็นต้นคอขาว แล้วแนบร่างกายของตัวเองให้แนบชิดกับร่างของแทมิน ก่อนที่จะกระซิบเสียงเย็นที่หลังหูของคนตัวเล็กกว่าว่า...






“ห้ามยุ่งกับคีย์” สิ้นเสียงพูดของมินโฮ ลิ้นร้อนก็ลามเลยซอกคอขาวอย่างจาบจ้วง ขบเม้น กัดขย้ำจนเป็นรอยแดงช้ำ ฝ่ามือใหญ่กระชากกางเกงชุดนอนตัวบางของแทมินออก โดยไม่สนใจเลยว่าร่างเล็กคนนี้จะรู้สึกอย่างไร

มือใหญ่จับเรียวขาเล็กแยกออกจากัน แล้วแทรกตัวให้ตัวเองเข้ามาอยู่กึงกลางหว่างขาของร่างเล็ก เลื่อนขอบกางเกงชุดนอนของตัวเองให้ต่ำลง จับแก่นกายที่แข็งขืนสอดแทง กระแทกเข้าสู่ช่องทางด้านหลังของร่างเล็ก แล้วจึงใช้มือใหญ่ข้างหนึ่งรวบข้อมือบางทั้งสองข้างยกขึ้นเหนือหัว ส่วนมืออีกข้างบีบรัด จับกระชับที่สะโพกมน



....กึก......กึก.......กึก...กึก...กึก...


ทุกครั้งที่สะโพกใหญ่ขยับเขยื้อนเคลื่อนไหวกระแทกกระทั้นอย่างรุนแรงกับสะโพกมน ร่างเล็กของแทมินจะกระแทกกระทบกับบานประตู เสียงของบานประตูที่กระแทกกับกรอบประตูสะท้อนก้องดัง รัว ถี่ เร็วพอๆกับจังหวะการกระทำของมินโฮ



หยาดน้ำตาที่ไหลเรื่อยลงมาไม่ขาดสาย ไหลหยดเปียกฝ่ามือน้อยๆที่สั่นเทา ฝ่ามือเล็กสองข้างที่ดิ้นร้นหลุดจากพันธนาการของฝ่ามือใหญ่ เลื่อนลงมาเพื่อปิดปาก เพื่อไม่ให้ส่งเสียงแสดงความอ่อนแอ เสียงที่เเสดงออกซึ่งการยอมแพ้ ยอมเเพ้ต่อการกระทำนี้ การกระทำอันน่าอดสู ไม่ให้ใครอีกคน ใครซึ่งเป็นผู้กระทำรับรู้และได้ยิน ความทรมานที่ได้รับ ความทรมานที่ไม่อาจขัดขืนได้..







จังหวะความเจ็บปวดที่กำลังเคลื่อนไหว สะท้อนผุดฉุดเรียกความเกียดชังให้เกิดขึ้น แรงของความเกียดชังก่อกวนตะกอนที่นอนนิ่งสงบอยู่ที่ก้นบึ้งของหัวใจ ให้ฟุ้ง คลุ้ง ขึ้นมา ปั่นป่วน จนปวดหนึบไปทั้งใจ





แรงกระตุกครั้งสุดท้าย ฉีดพ้นน้ำเหนียวคาวสีขาวขุ่น ไหลย้อยไปตามเรียวขา ไหลหยาดเยิ้มพร้อมกับสายเลือดสีแดง ที่แทรกซึมออกมาจากผิวผนังที่ฉีกขาด ไหลหยดลงสู่พื้นห้อง










ทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้น ทำให้ร่างเล็กของแทมินหมดสิ้นสติไป....


ทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้น ทำให้ร่างเล็กของแทมิน ปวดหนึบไปทั้งใจ....


ทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้น ทำให้ร่างเล็กของแทมินรักและเกียดใคร ใคร ได้อย่างสุดหัวใจ...














...............................End……

tranCartoonYaoi tranCartoonYuri FanArtsYaoi FanArtsYuri FictionYaoi  FictionYuri 

edit @ 2 Feb 2010 11:24:34 by Shirotaemin