(SF)Another Side [SHINee(Key X Taemin)]

posted on 02 Jan 2010 01:05 by shirotaemin

ถ้าใครที่เข้ามาที่นี่เป็นครั้งเเรกเเนะนำให้ไปอ่านเกี่ยวกับข้อตกลงที่หน้า Open"""ก่อนนะครับ

..................................................

Title - Another Side
Category - Short Fiction (SF)
Couple - Key x Taemin (SHINee)
Author - shirotaemin

-----------------------------------------------------

เคยได้ยินไหมครับ ว่า.....

ความหวาน...ฆ่าคนได้
ความน่ารัก.......ทำให้เจ็บปวด
ความใจดี....ทำให้รู้สึกเชื่อใจ

ทั้งหมดนั้น..............คือผมเองแหละครับ

แต่ผมก็เลือกมาใช้นะครับ....

ใช้อันไหนกับใครนะเหรอครับ....

“....................”

-------------------------------------------------

....คีย์น่ารักจังเลยเนอะ...
....คีย์หน้าหว๊านหวาน อย่างกับผู้หญิงแหนะ....
....พี่คีย์ใจดีจังเลยครับ อบอุ่นเหมือนคุณแม่เลยครับ....
....น้องคีย์ครับ เป็นแฟนกับพี่มั๊ยครับ.....

....เฮ้อ.....ไอ้คำพูดเทือกๆเนี่ย.....ไม่รู้ว่าได้ยินมากี่ร้อยกี่พันครั้งแล้ว....
...

.........เซ็ง...........

.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
ตั้งแต่ตอนที่ผมเป็นเด็กๆแล้วครับ มีแต่คนบอกว่าผมหน้าหวาน หน้าตาน่ารัก จิ้มลิ้มเหมือนเด็กผู้หญิง ....แต่ผมก็ไม่ได้โกรธอะไรกับคำพูดพวกนั้นหรอกนะครับ เพียงแค่รู้สึกว่า ความเป็นชายอันน้อยนิดของผม มันพอที่จะทำให้ใครมองว่าผมเป็น แมนมั้งมั๊ยเนี่ย...

...........................
.................
.........
......
...
.

“น้องคีย์คนสวยครับ พี่อนยูสุดหล่อหิวข้าวแล้วง่ะ”เสียงออดอ้อนของพี่ใหญ่หัวน้าวงลอยมาแต่ไกล ดังมาจากโซฟาห้องนั่งเล่น ส่งมาถึงเจ้าของชื่อที่กำลังวุ่นวายอยู่กับกับข้าวมื้อค่ำในห้องครัว

.......เงียบ.........

ไม่ใช่ว่าคนที่ถูกเรียกไม่ได้ยินหรอกนะ เพียงแต่ไม่อยากสนใจเท่านั้น

-------หิวก็ไปหาอะไรอย่างอื่นกินเองก่อนไม่ได้หรือไงฟร่ะ---------

คีย์ขมวดคิ้วหนา พลางแอบด่าอยู่ในใจ บ่นไอ้พี่ใหญ่ที่นั่งดูทีวีอย่างสบายใจเฉิบ แล้วยังมีหน้ามาขอความช่วยเหลือจากคนที่กำลังยุ่งอยู่อีกเหรอ

“คีย์ พี่หิวแล้วนะ” คราวนี้คีย์รู้สึกว่าเสียงมันอยู่ใกล้ๆ ใกล้แบบแปลกๆ เขาเลยตัดสินใจหันหลังกลับไปมอง แล้วก็เป็นอย่างที่คิด อนยูกำลังยืนอยู่ข้างหลัง เอาค้างเกยไหล่เขา แถมยังเอามือมาโอบเอวเขาไว้อีกต่างหาก

“..................”

“คีย์ ยังไม่เสร็จอีกเหรอ”  อนยูโยกตัวเองไปมาพร้อมๆกับที่มีคีย์อยู่ในอ้อมกอดของตัวเอง

“.......เอื๊อก......”  พี่ใหญ่กลืนน้ำลายเสียงดัง พร้อมทั้งถอยหลังกรูดด้วยความเร็วแสง เมื่อเห็นว่า คีย์ยิ้มสยองแล้วยกมืดทำครัวเล่มไม่ใหญ่ไม่เล็ก แต่มันมันปลาบดูแหลมคมเอาการ.....ชี้ตรงมาที่อนยู

“ถ้ายังอยากจะมีชีวิตอยู่กินข้าวเย็นล่ะก็ กลับไม่นั่งที่เดิมเงียบๆเลย....”  คีย์พูดเสียงเรียบ สายตาไม่ได้แสดงออกว่ากำลังล้อเล่นอยู่เลยแม้แต่น้อย

“คร้าบ” อนยูว่าง่าย (ไม่อยากตาย) เดินคอตกกลับไปที่เดิม

.......เฮ้อ............
แม่ครัวร่างเล็กถอนหายใจเฮือกใหญ่ เขาเพิ่งจะไล่ตัวกวนออกไปได้หนึ่ง ตัวใหม่ก็โผล่มาอีก....

“คีย์ บลิ้งๆหิวแล้วนะ ยังไม่เสร็จอีกเหรอ” ไม่ว่าเปล่า เจ้าคนที่ฉายาว่าบลิ้งๆหรือจงฮยอน เดินเข้ามายืนใกล้ๆเอาไหล่ข้างหนึ่งของเขาพึ่งกับไหล่อีกข้างของคีย์ ส่วนมือก็ท้าวอยู่ที่เค้าเตอร์ทำครัว แล้วยื่นจมูกโด่งเป็นสันเข้าไปใกล้คีย์หมายจะสูดดมความหอมจากแก้มนุ่มนิ่มของแม่ครัวคนสวยคนนี้

..........ปึก...........
คีย์ใช้ส้อมคันใหญ่ปักกระแทกลงไปที่เขียง ฉีดนิ้วมือของจงฮยอนไปอย่างหวุดหวิด

“ แฮะๆ ไม่กวนแล้วคร๊าบบบบบบบบบบบ”  จงฮยอนปาดเหงื่อแล้ววิ่งหายวับไปทางห้องนั่งเล่น

....ขอเลือกที่จะมีชีวิตอยู่กินมื้อค่ำดีกว่า........

แม่ครัวประจำวง SHINEE ตั้งใจว่าจะทำอาหารต่อ แต่ก็อดไม่ได้ที่จะเสสายตา เงยหน้ามองเข็มของนาฬิกาเรือนใหญ่ที่แขวนอยู่บนผนังห้องครัว...............มองเป็นรอบที่เท่าไหร่แล้วก็ไม่รู้

“.....สามทุ่มกว่า แล้วเหรอเนี่ย........”

เหตุที่คีย์กล่าวเช่นนั่นไม่ใช่ว่า ช่วงเวลานี้จะดึกเกินไปสำหรับมื้อค่ำของสมาชิกในวง แต่เป็นเพราะ....

“ทำไมยังไม่กลับมาอีกนะ”
ความเป็นห่วงเป็นใยใครบางคนมันทำให้เขารู้สึกกังวลจนต้องเผลอมองนาฬิกาบ่อยๆ แทบจะทุกห้านาทีเลยก็ว่าได้

.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.

“กลับมแล้วคร๊าบบบบบบบบบบบบบบบ”  เสียงเล็กสดใสของผู้มาใหม่ตะโกนร้องบอกคนในบ้าน แล้ววิ่งตรงมาหาใครบางคนที่ห้องครัว

“ออมม่าครับ ผมกลับมาแล้ว”   ร่างบางโผกอดคนที่ตัวพอๆกัน กอดคนที่ตัวเองเรียกว่า “ออมม่า” กอดราวกับว่ากำลังขอความอบอุ่นจากคนในครอบครัว

“อืม กลับมาแล้วเหรอแทมิน” ฝ่ายที่ถูกกอดก็กอดตอบรับ ยิ้ม ยิ้มให้ร่างบางอย่างอ่อนโยน แล้วก็อดไม่ได้ที่จะสัมผัสกลุ่มผมนุ่มอย่างแผ่วเบา

........น่ารักจังเลย ........แทมิน..........

“ไปอาบน้ำก่อนป่ะ...แล้วค่อยมากินข้าวนะ...”  คีย์คลายอ้อมกอดแล้วดันไหล่เล็กของร่างบางเบาๆ เพื่อให้แทมินเดินไปยังห้องอาบน้ำ จากนั้นก็ส่งยิ้มหวานให้อีกที แทมินก็ยิ้มหวานกลับมาให้ออมม่าที่รักเช่นกัน

“.........เฮ้อ....อิจฉาโว้ย...”   สองเสียงถอนหายใจแล้วพูดพร้อมกัน หลังจากที่แอบดูเหตุการณ์ของหนุ่มน้อยน่ารักทั้งสองคนอย่างเงียบๆ ผิดกลับร่างสูงของใครอีกคนก็ยืนมองดูอยู่เงียบๆไม่พูดอะไร แต่กลับยกยิ้มที่มุมปากอย่างเจ้าเล่ห์

“หวัดดีคีย์”  ร่างสูงเอ่ยทักเรียบๆกับคีย์ที่ตอนนี้ทำกับข้าวเสร็จแล้วเหลือเพียงแค่ยกไปเสิร์ฟที่โต๊ะอาหารเท่านั้น

“เจ้าเล่ห์นักนะ” เสียงเรียบๆทุ้มๆไม่ใช่เสียงของคีย์ แต่เป็นเสียงของร่างสูง ของมินโฮที่เอ่ยบอกกับคีย์อย่างมีเลศนัย

“ฉันเจ้าเล่ห์ตรงไหนไอ้โฮ...”  คีย์พูดเสียงเบาราวกระซิบกับมินโฮที่กำลังช่วยยกสำรับอาหารมาจัดวางที่โต๊ะ

....มินโฮไม่ตอบคำถามคีย์ แต่ใช้สายตาเหล่มองมาที่กับข้าวของวันนี้ แล้วมองหน้าคีย์...

...ยิ้ม...คีย์ยิ้มขำๆ เพราะแผนการที่ตัวเขาเองวางไว้ ถูกจับได้อีกแล้ว.....
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.

“อร่อยมากเลยครับ ออมม่าคีย์น่ารักที่ซู้ด”    แทมินกินข้าวเสร็จแล้วก็หันมาหอมออมม่าคีย์ที่นั่งอยู่ข้างๆ หอมไปหนึ่งฟอดใหญ่

“...............”  คีย์ยิ้ม ยิ้มกับความน่ารักของน้องนุชสุดท้องแห่งSHINee

“พี่คีย์ทำแต่อาหารที่ผมชอบทุกวันเลยนะครับ” คำพูดนี้แทมินพูดเรียบๆแบบไม่ได้คิดอะไร แต่มันทำให้ใครอีกสามคนหันมามองหน้าคีย์เป็นตาเดียว
.
.
.
.
.
.
.
.

.....นั่นสินะ....ทำไมคีย์ถึงทำแต่ของที่แทมินชอบล่ะ..... อนยูครุ่นคิดหาคำตอบ ขมวดคิ้วเข้ม จ้องมองหน้าคีย์

.....ไม่ใช่แค่กับข้าวหรอก...คีย์มักจะดูแลแทมินดีเป็นพิเศษในทุกๆเรื่องอีกต่างหาก....จงฮยอนก็คิดสงสัยจากคำพูดที่แทมินจุดประกายไว้

.....แบบนี้แหละ ถึงได้บอกไงว่า คีย์นะ....เจ้าเล่ห์จริงๆ.....

....คิ้วๆหนาๆของคีย์ยักขึ้นลงสองสามที่ก่อนจะส่งยิ้มเจ้าเล่ห์ให้มินโฮ....

“พี่อยากอาบน้ำแล้ว แทมินถูหลังให้พี่หน่อยนะ” จู่ๆคีย์ก็พูดขึ้นมา แล้วลุกขึ้นยืนวางมือบนไหลเล็กทั้งสองข้างของแทมิน

ร่างบางเงียบไม่พูดอะไร ได้แต่มองสลับไปมาระหว่างหน้าอนยูเเละจงฮยอน ที่กำลังทำหน้าเหวออ้าปากค้างกับคำพูดของคีย์ แล้วก็มองหน้าคีย์ที่ส่งสายตาออดอ้อนมาให้

“กะ ..ก็ได้ครับ..” แทมินลุกขึ้นยืน เดินกุมหน้างุดๆ เดินไปทางห้องน้ำโดยมีวงแขนของคีย์โอบอยู่ที่เอวบาง

“เค้าถูให้ก็ได้นะ” อนยูวอนตาย ยื่นขอเสนอที่คีย์ไม่ต้องการไปให้ แล้วก็ได้ผลตามคาด...

คีย์เอี้ยวตัวหันหลังกลับมายิ้ม แล้วขยับกลีบปากไร้เสียงว่า...

“....อย่า....ยุ่ง....”

.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
ไม่รู้ว่าในห้องน้ำเล็กๆนี้ มันอบอวลไปด้วยไอ้ร้อนของน้ำอุ่นมากเกินไปหรือเปล่า ถึงทำให้ร่างบางรู้สึกร้อนลุ่มแปลกๆ

“มานี้สิ....แทมิน” เสียงเรียบๆแต่แฝงไปด้วยความอบอุ่นของคีย์ เอ่ยเรียกแทมินอย่างแผ่วเบา ดังมาจากทางอ่างอาบน้ำ

....คีย์กำลังแช่น้ำอยู่...

แทมินเดินช้าๆ ก้มหน้างุดๆ เดิมมาตามที่คีย์ส่งเสียงร้องเรียก แล้วค่อยๆหย่อนตัวลงนั่งที่เก้าอี้ตัวเล็กข้างอ่างอาบน้ำ

“แทมิน” คีย์นั่งหันหลังให้ ยกแขนสองข้างวางพาดขอบอ่าง

“ขัดหลังให้พี่หน่อยสิ” แทมินทำตามที่คีย์บอก มือเล็กๆค่อยๆหยิบฟองน้ำขัดตัวขึ้นมาถูแผ่นหลังของคีย์เบาๆ

สันไหล่....ไม่ได้ดูกว้างอะไรมากมาย แต่มันก็ดูแข็งแกร่ง

เรียวแขน....ที่ไม่ได้อุดมไปด้วยกล้ามเนื้อ แต่มันก็ดูอบอุ่นและปลอดภัย หากได้รับการโอบกอดจากเรียวแขนนั้น

“แทมิน”   จู่ๆคีย์ก็พลิกตัวกลับหันหลังมาอย่างกะทันหัน แล้วคว้าข้อมือบางของแทมินไว้

นิ้วเรียวเชยคางของร่างบางเบาๆ ดวงตากลมโตของคีย์จ้องมองลึกไปในดวงตากลมใสของร่างเบื้องหน้า สายตาอันอบอุ่นกำลังทำให้แทมินรู้สึกลุ่มร้อนราวกับกำลังถูกแผดเผาให้ละลาย

แทมินเบื้อนหน้าหลบสายตาของคีย์ มือเล็กขยุ้มเนื้อผ้าของเสื้อน้องตัวนิ่มราวกับกำลังกอบกุมหัวใจดวงน้อยๆที่กำลังระรัว บรรเลงจังหวะไปพร้อมกับระดับของความลุ่มร้อนที่ทวีคูณเพิ่มขึ้น

“อย่างหลบตาพี่สิ...แทมิน”   คีย์ร้องเรียกให้ร่างบางเบื้องหน้าหันกลับมาสบตากัน

แทมินหันกลับมาสบสายตาคีย์อย่างเขินอาย แก้มใสๆถูกแต่งแต้มด้วยสีแดงระเรื่อ ความรู้สึกร้อนผ่าว แผ่ซ่านไปทั่วใบหน้า

“พี่รักแทมินนะ” คีย์พยุงตัวเองขึ้นจากผิวน้ำเล็กน้อย เพื่อประทับรอยจูบอันอ่อนโยนที่หน้าผากมนของแทมิน
.
.
.
.
.
.
.
.
“เอ่อ....แทมินก็รักออมม่าคีย์ครับ”   แทมินยิ้ม ยิ้มให้กับคำพูดของตัวเอง ยิ้มให้กับคำว่า “ออมม่า” แต่มันกับทำให้ใครอีกคนหนึ่งสะท้อนความผิดหวังไว้ในแววตา

“ไม่ใช่....พี่รักแทมิน....ไม่ใช่ในแบบนั้น...” น้ำเสียง คำพูดแผ่วเบาของคีย์ถูกกลืนหายไปในลำคอ พร้อมกับส่งสายตาคมสบมองร่างบางเพื่อหาคำตอบ...

“พี่รู้...ว่า...แทมินเข้าใจว่าพี่หมายถึงอะไร...”  ความร้อนมากมายจากมือคีย์ที่สัมผัสแก้มอุ่นใสของแทมิน มันแผ่ซ่านไปทั่วร่างกาย

....แทมินไม่ได้หลบตาอีกแล้ว แต่ดวงตากลมใส กำลังวูบไหวราวกับหวั่นเกรงความรู้สึกบางอย่าง.....

......ความรู้สึกที่ราวกับว่า เหมือนจะเพิ่งก็ตัวขึ้น.....

......ความรู้สึกที่ราวกับว่า เเท้จริงเเล้วมันฝังลึกอยู่ภายในจิตใจมาเนินนาน....

.....ไม่ใช่เพิ่งถือกำเนิด เเต่เพิ่งจะรู้ตัว ต่างหาก....

“พี่รักและเป็นห่วงทุกคน....ทั้งมิโฮ...จงฮยอน...และพี่อนยู...” คีย์ถอนหายใจเฮือกใหญ่แล้วค่อยๆหลับตาลง

“แต่สำหรับแทมินแล้ว.....ความรู้สึกของพี่ มีมากกว่านั้น.....”

“พี่อยากดูแล อยากปกป้องแทมิน เหมือนกับที่ผู้ชายคนหนึ่งปกป้องคนที่ตัวเองรัก” คีย์ลืมตาขึ้น สบตามองแทมินอย่างแน่วแน่ มั่นคง จับจ้องมาที่ดวงตากลมสวยเบื้องหน้า ที่เวลานี้ เริ่มมีหยาดน้ำตาอุ่นชื้นไหลรินเรื่อยลงมา

กลีบปากบางจูบซับหยดน้ำตาอุ่นที่ปลายหางตา...

“ผม..ผม...ไม่รู้สิครับ...”  แทมินในตอนนี้สั่นเทา ดูสับสนกับความรู้สึกและเรื่องราวมากมายที่กำลังถาโถมเข้าใส่...มันกำลังทำให้เขาขาดความมั่นใจ สูญสิ้นสิ่งที่กำลังยึดมั่นอยู่..

.............สองแขนของคีย์ช้อนอุ้มร่างบอบบางของแทมินลงมานั่งอยู่บนตักเขาในอ่างน้ำ……..

................ไหล่ของคีย์ ยามนี้เป็นที่ให้ใบหน้าเรียวเล็กได้ซบแอบอิง ร้องไห้สะอื้น............

มือที่แสนอ่อนโยนลูบเบาๆที่หัวทุยๆของแทมิน วงแขนแกร่งโอบกระชับร่างบางที่สั่นเทาหมายจะให้ความหวาดกลัว เจือจาง ลาง หายไป

.
.
.
.
.
ความอบอุ่นมากมายที่รายล้อมอยู่รอบกาย....มันช่างอ่อนโยน ปลอดภัย...มันมากมาย มากกว่าที่แทมินเคยได้รับ และเคยรู้สึกถึง...

“พี่คีย์...” แทมินเอ่ยเสียงแผ่ว เงยหน้า มองสบตากับเจ้าของอ้อมกอด

ใครจะรับรู้ได้บ้างว่า บุคคลเบื้องหน้า คนที่ใครหลายๆคนมองเห็นถึงความสวยงาม ความน่ารัก ความเป็นแม่ นั้นกลับมีบางอย่างซ้อนเร้นแฝงเก็บไว้ .....

ความมั่นคง ความอบอุ่น ความมั่นใจ ทุกอย่างที่แทมินต้องการในยามนี้ มันสะท้อนออกมาจากแววตาของคนตรงหน้า..........

.......ไม่ใช่ในฐานะของรุ่นพี่........

.......ไมใช่ในฐานะของสมาชิกร่วมวง.....

......ไม่ใช่ในฐานะของออมม่าผู้แสนอ่อนโยน.....

....แต่เป็นความรู้สึกของผู้ชายคนหนึ่ง....ที่อยากจะปกป้องคนที่รัก........
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
สัมผัสที่ริมฝีปาก อันอ่อนนุ่มลุ่มลึกที่คีย์เป็นฝ่ายมอบให้แทมิน มันดูเนิบนาบ เชื่องช้า แต่มันก็มาจากความจริงใจ ความรู้สึกที่อยากถนอมไว้ไม่ให้แตกหักพังทลาย ความต้องการที่อยากจะปกป้อง ไม่ต้องการครอบงำด้วยความปรารถนา อยากที่จะให้ร่างบางรับรู้ถึงความอ่อนหวาน รับรู้ถึงความรัก ความรักทั้งหมดที่คนคนนี้มีให้

“.....พี่คีย์...” คีย์ถอดถอนริมฝีปากออกอย่างแผ่วเบาแล้วบรรจงจูบเบาๆที่ปลายหางตา สองมือค่อยๆปลดเปลื้องอาภรณ์ที่เปียกชุ่ม ฉ่ำน้ำออกจากร่างบางเบื้องหน้า

คีย์ยิ้มอ่อนโยนให้กับร่างบาง ที่ยามนี้ มิใช่เพียง ผิวแก้มที่แดงระเรื่อ แต่ความอบอุ่นลุ่มร้อนที่แผ่ซ่านไปทั้งตัว ร้อนลุ่มจนทำให้ผิวกาย นุ่มลื่นซับสีเดือดฝาดจางๆ

“น่ารักจังเลยนะ....แทมิน”   คีย์โอบกอดคนตัวเล็กให้เข้ามาใกล้ กระชับให้แผ่นอกบางแนบชิดกับแผ่นอกตัวเอง พร้อมทั้งพยุงให้เเทมินนั่งหันหน้ามา เเละก่ายขาคร่อมเขาเอาไว้

“พี่คีย์..” แทมินเอ่ยปรามเมื่อรู้สึกถึงสัมผัสอบอุ่นที่จุดอ่อนไหวบริเวณท้องน้อย

“พี่จะทำให้แทมินรู้สึกดีนะ...”  ทันทีที่พูดจบ คีย์ได้บรรจงบรรเลงสัมผัสร้อนลุ่มแก่ร่างบางเบื้องหน้า ฝ่ามือค่อยๆเลื่อนขึ้นเเละลงช้าๆ พร้อมกับกระแสความรู้สึกบางอย่างที่กำลังครุกรุ่น

แทมิน ขด งอตัวลงโอบกอดคีย์ไว้แน่นราวกับหาหลักประคองตัว

ปลายลิ้นเกี่ยวกระหวัด มอบความหอมหวานให้ประปน ผสมกับความรู้สึกที่กำลังพวยพุ่ง

“อา........พี่คีย์...”

แทมินหายใจหอบ ซบหน้ากับแผ่นอกของคีย์
.
.
.
.
.
.
.

“แทมิน”  คีย์ส่งเสียงแหบพร่า เพราะเขาเองก็เริ่มรู้สึกถึงความลุ่มร้อนที่เข้าปกคลุมเขาบ้างแล้ว

“พี่ขอ...ได้มั๊ยครับ”   คีย์จูบแผ่วเบาที่หน้าผากมนของแทมิน

“...อะ...อืม...”     แทมิน คางรับเสียงแผ่วราวเสียงกระซิบ เบนหน้าหลบสายตาเร่าร้อนของคีย์

นิ้วเรียวๆของคีย์ค่อยๆทำหน้าที่เบิกช่องทางรัก ค่อยๆขยับ ช้าๆ เนิบนาบไม่เร่งรีบ ขยับเบาเพื่อให้เกิดความเคยชิน เเละเพื่อให้อีกฝ่ายรู้สึกดี

....ทุกครั้งที่ร่างบางเบื้องหน้าสะดุ้ง กับสัมผัสแปลกใหม่...คีย์จะใช้อ้อมแขนอีกข้างโอบกระชับ....

...โอบ สัมผัสให้คนตัวเล็กรู้สึก อบอุ่นในอ้อมกอด..

“อย่างเกร็งนะ แทมิน...” คีย์พยุงตัวแทมินขึ้นมานั่งบนตัก ค่อยๆสอดเสนอความเป็นชายสู่ช่องทางรักของร่างบาง ฝ่ามือของคีย์บรรจงกดเบาๆที่สะโพกมนเพื่อให้แทมินตอบรับเขามากขึ้น

“...ฮึก...”  เเทมินสะดุ้งเกร็งรู้สึกเจ็บ ระคาย กับสิ่งแปลกใหม่ที่เขาเพิ่งเคยได้รับ นิ้วเรียวเล็กจิกย้ำลงที่แผ่นหลังของคีย์ ปากอิ่มเม้นแน่น หยาดน้ำตาใสๆเริ่มเอ่ยคลอปริ่มริมหางตาอีกครั้ง

คีย์จ้องมองใบหน้าหวานเบื้องหน้า จับจ้องที่ความเจ็บปวดของคนที่รับสัมผัสจากเขา ร่างบางกำลังเจ็บปวด แทมินกำลังร้องไห้อย่างทรมาน เพียงเท่านี้ เขาก็อยากที่จะหยุดการกระทำทุกอย่างลง

“ให้พี่หยุดมั๊ย....”  คีย์ถามแทมินแผ่วเบาแต่มันเปลี่ยมล้นด้วยความห่วงใย

คีย์ตัดสินใจที่จะยกสะโพกมนออก แต่กลับถูกฝ่ามือเล็กๆของแทมินห้ามไว้.....

“...มะ...ไม่ เป็นไรครับ...พีคีย์” แทมินเอื้อนเอ่ยเป็นคำพูดอย่างยากลำบาก กับความรู้สึกหลายๆอย่างที่กำลังกระตุ้นเขาอยู่ ไม่ใช่เเค่ความรู้สึกเจ็บ เเต่มันยังรู้สึกได้ถึงความลุ่มร้อนเเผ่ซ่านอยู่ภายใน ความหวาบหวามที่ชวนให้รู้สึกหวิวบริเวณเเถวท้องน้อย....

มือเล็กๆทั้งสองข้างของแทมินเลื่อนมาที่ท้องน้อยของคีย์ วางนาบอยู่ตรงนั้น แล้วร่างเล็กก็ค่อยๆกดสะโพกมนลงเบาๆ โดยใช้ฝ่ามือนั้นพยุงเพื่อออกแรงกดทับ

“...ฮึก...” คีย์กัดปากระบายความรู้สึกแน่นขนัดที่ตอดรัดความเป็นชายของตัว ความแน่นนึบที่ร่างบางมอบให้ พร้อมกับสะกดความปรารถนา ที่กำลังพุ่งพล่านอยู่ภายใน.....เพื่อรอคอยให้ร่างเล็กรู้สึกคุ้นชินก่อน...

“...พะ....พี่...คีย์!!...” แทมินร้องครางเมื่อคีย์เริ่มขยับเพื่อให้ทั้งสองสอดรับกระชับรับกัน

               บทเพลงรักบรรเลงอย่างเชื่องเช้า เนิบนาบ ค่อยเป็นค่อยไป แต่ทั้งหมดทั้งมวลนั้นมันก็กำเนิดเกิดขึ้นมาจากความรู้สึกที่อยาก ทะนุถนอม อยากปกป้องคนรัก แม้ว่า....เขาอยากจะครอบครองเป็นเจ้าของมากเพียงใด แต่ความรัก ความปรารถนาดี เหล่านั้นได้ประคับประครองให้เขา อ่อนโยนกับคนรักคนนี้อย่างสุดหัวใจ

.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.

“ผมก็รักพี่คีย์ครับ”

End?….

แถม...

              ลูกตากลมๆสองคู่กลอกมองไปมา เพื่อมองภาพเบื้องหน้า เพื่อมองภาพคนน่ารักที่สมาชิกในวงต่างเรียกเขาว่าออมม่า กับร่างบางของใครอีกคนในชุดผ้ากันเปื้อน ทั้งสองกำลังขะมักเขม้นช่วยกันเตรียมอาหารเช้าอยู่

....ออนยูกับจงฮยอน นั่งมอง คีย์กับแทมินจากโซฟาห้องรับแขก....

ทั้งสองคนตาโตกับภาพตรงหน้า....

“อ่ะ พี่คีย์ อะไรเข้าตาผมก็ไม่รู้ครับ” นิ้วเรียวของคีย์ค่อยๆบรรจง เขี่ยสิ่งเเปลกปลอมบางอย่างออกจากดวงตากลมโตใสของแทมิน ใบหน้าหวาน น่ารักเหงนเงยนิ่งให้คีย์ปัดเป่าความระคายเคืองออกไปจากดวงตา

“ออกแล้ว”  คีย์ยิ้ม ยิ้มอ่อนโยนให้กับแทมินแล้วจูบเบาๆที่ปลายหางตา ผลให้แทมินเลือดสูบฉีดเเรงขึ้น สีแดงอ่อนระบายที่แก้มใสทั้งสองข้าง

“ โอ๊ย....................เสียดายโว้ย!!!!!!!........” สองร่างบนโซฟาร้องแหกปากโว้ยวาย เสียงดัง หมายจะเรียกร้องความสนใจจากอีกสองคนในครัว แต่....